Duma i uprzedzenie - serial z 1995 r.

Jak zapewne wiecie w ostatnich tygodniach za serce w niezwykły sposób chwyciła mnie "Duma i uprzedzenie" w wersji książkowej. Byłam jeszcze daleko do ostatniej strony, gdy wiedziałam już, że absolutnie koniecznie muszę obejrzeć ekranizację. Właśnie zrealizowałam to postanowienie i jestem szczerze oczarowana.

Na ogół w ekranizacjach filmów denerwuje mnie pominięcie istotnych szczegółów. Mam wtedy taką tendencję, jeśli oglądam taki film z kimś, że wciąż muszę wtrącać co ta postać teraz pomyślała, albo co zostało pominięte. Im więcej jest tych szczegółów, a nierzadko są one bardzo istotne, tym bardziej jestem niezadowolona z filmu. Tymczasem Duma i Uprzedzenie z 1995r. był absolutnie perfekcyjny. No, może poza jednym szczegółem..., który ostatecznie nie wpływa na moją ocenę filmu.

Jedyną rzeczą, jaka nie podobała mi się w filmie to dobór aktorów. Jane miała być pięknością, a moim zdaniem była brzydka. Aktorka, która grała Elżbietę wyglądała już o wiele ładniej i lepiej wpisała się w moje wyobrażenia. Pan Bingley wyglądał trochę jak parodia samego siebie, bo miał naklejony uśmiech i wciąż otwarte z całych sił oczy, co dało efekt maski. Pan Darcy zaś... No nie powiem, uwiódł mnie :D Ale też nie było to tak silne uczucie jakim obdarzyłam Iana Somerhaldera z "Pamiętników Wampirów" :D Ale wszystko to kwestia gustu i wyobrażeń. Nie można również pominąć tego, że postacie zagrane przez aktorów miały być bardzo angielskie, zaś film był kostiumowy, więc i fryzury i makijaże również musiały oddawać uroki Anglii z tamtejszego wieku (czyżby XVIII?). Niestety ówczesne fryzury niezbyt podkreślały współczesną urodę i pewnie dlatego mi się nie podobały :)

Ale film, jeśli tylko będę miała okazję, będę jak książkę czytać i oglądać po raz kolejny i kolejny, bez znudzenia. Klasa, którą przedstawia, ten wdzięk, cierpliwość i elegancja wprost na mnie spłynęła. Jak pewnie widać, staram się staranniej dobierać słowa pisząc samą recenzję. Po obejrzeniu filmu mam ochotę zachowywać się jak te damy. Z klasą, z dumą... :) 

Sama przypominam zaostrzoną wersję Elżbiety i żałuję, że nie mam takiej siostry jak Jane. Bo podczas gdy ja wszystkich podejrzewam o nieszczerość i złe intencje, nie ma mi kto powtarzać, że ludzie nie są z gruntu źli, lecz dobrzy. Musi być jakaś równowaga, a ja zawsze uważam, że wszyscy działają złośliwie. Niech to będzie moja lekcja. Morał tej pięknej bajki dla dorosłych :)